Perspektive H Πορεία εξόδου από την κρίση Ανάπτυξη και απασχόληση στην Ευρώπη SIGMAR GABRIEL, FRANK-WALTER STEINMEIER, PEER STEINBRÜCK Μάιος 2012 Οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες μιας πολιτικής που στοχεύει μονομερώς σε περικοπές δαπανών είναι καταστροφικές. Εξαιτίας της η Ευρώπη απειλείται να διαλυθεί. Έτσι, τα τελευταία δυο χρόνια η ευρωπαϊκή κρίση δεν υποχώρησε, αλλά οξύνθηκε και οι πιστωτικοί κίνδυνοι για τους οποίους πρέπει να εγγυηθεί η Γερμανία δεν μειώθηκαν, αλλά αυξήθηκαν ραγδαία. Η σημερινή ευρωπαϊκή κρίση είναι κυρίως συνέπεια της κρίσης της χρηματαγοράς. Από το 2008, στην Ισπανία η ανεργία αυξήθηκε από 11,3% σε 24,1%, στην Ελλάδα από 7,7% σε 21,7%, στην Πορτογαλία από 8,5% σε 15,3% και στην Ιρλανδία από 6,3% σε 15%. Σήμερα, στις χώρες της Ευρωζώνης 17,4 εκατομμύρια άνθρωποι είναι άνεργοι. Σε κάποιες χώρες η ανεργία των νέων αυξήθηκε σε ποσοστό μέχρι και 50%. Την ίδια στιγμή, η Ευρωζώνη διολισθαίνει όλο και περισσότερο στην οικονομική ύφεση. Το δημόσιο χρέος στην Ευρώπη αυξήθηκε μετά το 2008 κυρίως και λόγω του ότι τα κράτη υποχρεώθηκαν να διασώσουν τις τράπεζες και να εγγυηθούν για τοξικά δάνεια στον ιδιωτικό τομέα. Η Γερμανία είχε το 2008 ακόμη στο σύνολο της επικράτειάς της έναν σταθμισμένο κρατικό προϋπολογισμό. Στη συνέχεια το γερμανικό χρέος αυξήθηκε με γοργούς ρυθμούς, κυρίως λόγω της ανάληψης από το κράτος των νεοϊδρυθέντων τραπεζών επισφαλειών σε ποσοστό 83,2% από 73,5% του ΑΕΠ. Στην περίπτωση της Ιρλανδίας υπήρξε ακόμα πιο δραματική αύξηση από κάτω του 50% σε περισσότερο από το 100% του ΑΕΠ. Τώρα επιβάλλεται να μειωθεί αυτό το χρέος. Αυτό όμως στη Γερμανία δεν θα πρέπει να οδηγήσει στο να ακολουθήσουν και άλλες επιβαρύνσεις για τα ομοσπονδιακά κράτη, λόγω του αποφασισθέντος προγράμματος περικοπών για την επίτευξη της ανάσχεσης του χρέους το 2012. Αντιθέτως, πρέπει να βοηθήσουμε για να μπορέσουν να επιτύχουν αυτό τον στόχο- βοήθεια στην οποία συγκαταλέγονται και προσφορές καλύτερης αναχρηματοδότησης. Συγχρόνως πρέπει να συμμετάσχουν στο κόστος της κρίσης και οι υπαίτιοι και οι ωφελημένοι από αυτήν. Και αυτό, επειδή ειδικά στην περίπτωση της Ιρλανδίας και της Ισπανίας, ο τραπεζικός τομέας ήταν και παραμένει η κεντρική εστία κρίσης. Πρέπει να αντλήσουμε τα διδάγματά μας από την κρίση των χρηματαγορών, προκειμένου να επιστρέψουμε στην σταθερότητα στην Ευρώπη. Τα πολύ υψηλά χρέη οδηγούν τα κράτη σε επικίνδυνη εξάρτηση από τις χρηματαγορές και αποβαίνουν στο διηνεκές ενάντια στο κοινωνικό κράτος, μια και οι με τόσο κόπο κερδισμένοι φόροι περνούν μέσω των αυξημένων επιτοκίων στους ιδιώτες επενδυτές. Γι’ αυτό και είναι σκόπιμοι προσαρμοσμένοι στην