! Postojanje efekata stropa i tla ukazuje na činjenicu da ne postoji linearan odnos između intenziteta informiranja i opsega percepcije problema kod recipijenata, tj. ne dolazi do tzv. modela kumulacije . Kepplinger i dr.(1989a, 96id) osim toga sma­traju da je model kumulacije nespojiv s rezultatima psihologije učenja. Postojeći empirijski rezultati ukazuju naime na to da je posljedica stalne konfrontacije s novim informacijama prvo nadproporcionalni porast znanja. Nakon nekog vre­mena taj proces dolazi u stanje mirovanja; dalje povećanje količine informacija ne postiže odgovarajući porast znanja. Polazeći od takvih spoznaja autori uz«model kumulacije» predlažu još četiri modela za prikaz veze između intenziteta infor­miranja i percepcije problema kod stanovništva, koje sažeto označuju kao« mode­le impulsa ». Kod« modela granične vrijednosti » informiranje o odre đenim temama prvo treba doseći određeni intenzitet prije nego što se te teme uopće percipiraju. To bi vjerojatno prije svega vrijedilo za teme koje su duže etablirane, pa se o njima samo sporadično informira. Nasuprot tome razvoj svijesti o problemu kod sta­novništva u vezi s temama kojima se pridaje velika važnost, npr. zbog osobne uključenosti, više odgovara« modelu ubrzanja »: intenziviranje informiranja tu vodi do nadproporcionalnog jačanja percepcije problema. Situacija je obrnuta kod « modela tromosti », koji je vjerojatno važan prije svega za rubne teme. Tu se po­većani intenzitet informiranja povezuje samo uz ispodproporcionalni porast svijesti publike o nekom problemu. Na kraju može se zamisliti da dugo i intenzivno infor­miranje o nekoj temi(tj. i nakon smanjenja intenziteta informiranja) utječe na te­matske prioritete stanovništva; tema se osamostaljuje na neki način tako što na primjer utječe na promjene individualnog ponašanja. Kao posebno markantan primjer za postojanja takovog«modela jeke» autori navode promijenjene preh­rambene navike nakon atomske nesreće u Černobilu. Na osnovi izvoda o relevantnosti interventnih varijabli publike, postaje jasan metodološki deficit mnogih studija o postavljanju agende: često se veza između medijske agende i agende publike provjerava samo na temelju agregatnih podataka. Uspoređuju se dakle tematski prioriteti svih recipijenata s tematskim prioritetima svih istraženih medija, a postojanje statistički signifikantnih veza koje potvrđuju očekivanja interpretira se kao potvrda teze o postavljanju agende. Takav postupak skriva opasnost od pogrešnih zaključaka, jer postojanje statistički signifikantnih veza na makro razini ne mora nikako ukazivati na postojanje istovrsnih veza na mikro razini, dakle na razini pojedinih individua 257 (odnosno pojedinih tema odnosno pojedinih medija). Upravo je to glavni rezultat spo­menutog Rösslerova rada(1999a). Polazeći od razlike između efekata postavljanja agende na razini cijelog društva i na individualnoj razini, Rössler je na istom materijalu podataka istraživao efekte postavljanja agende na temelju agregatnih i individualnih podataka. Rezultat tih analiza na prvi se pogled čini paradoksalnim jer(Rössler 1999a, 15)«the present data set reveals an intriguing discrepancy between small, if any, individual-level media effects and the overall correspondence of agendas at an aggre­gate level». I dok se za sve ispitanike u cjelini mogla konstatirati relativno jaka veza između tematskih prioriteta medija i stanovništva, za pojedine ispitanike utvrđeni su samo relativno slabi efekti postavljanja agende. Taj naoko proturječan rezultat autor (1999, 15) objašnjava:«(…) although each individual processes issue information in its own way, the outcome of many small individual media effects across a whole society may 257 U vezi s pitanjem je li dopušteno zbrajanje agenda različitih medija usp. Rösler(1997, 98id). Tu se upozorava na činjenicu da se medijska agenda mora uvažavati s obzirom na recipijenta pojedinca jer je upitno da li je on uopće recipirao odgovarajuće medije odnosno priloge. 203