Ekspanzija novih ili onlajn medija i rast njihovog uticaja na publiku, naveo je mnoge da pocnu da spremaju epitafe za tradicionalne, mejnstrim ili masovne medije. Uprkos udaru koji su pretrpjeli, te nuznosti prilagodjavanja novoj tehnoloskoj paradigmi, sto je i samu podjelu na tradicionalne i nove medije dovelo u pitanje, tri „medijska musketara“ (novine, radio i televizija) i dalje postoje. Stavise, televizija je, prema svim relevantnim istrazivanjima, globalno gledajuci i dalje medij „broj 1“, a u dobu koje nazivamo postdigitalnim (buduci da je digitalnost vec postala standard) i u kome se „tradicionalnost“ medija ne vezuje vise za tehnologiju rada, tj. distribuciju, vec za pristup publici, nacine posredovanja stvarnosti, uticaj, psihologiju i epistemiologiju, svjedocimo i svojevrsnoj revitalizaciji onih medija koji su, u mecavi informacija, laznih vijesti, „skrivenih” reklama i brojnih zloupotreba vezanih za internet, u stanju da ponude obradjene informacije, interpretiraju drustvene fenomene i ponude kredibilna usmjerenja dezorijentisanom medijskom recipijentu postdigitalnog doba.