Η Σύμβαση του Ώρχους για την Πρόσβαση στις Πληροφορίες, τη Συμμετοχή του Κοινού στη Λήψη Αποφάσεων, και την Πρόσβαση στη Δικαιοσύνη για Περιβαλλοντικά Θέματα, έφερε στο προσκήνιο μια νέα αντίληψη για τον ρόλο που παίζουν οι περιβαλλοντικές ΜΚΟ στην προστασία του περιβάλλοντος. Με την υιοθέτηση της ως μέρος του κοινοτικού κεκτημένου, κατέστη υποχρεωτική η ένταξη των προνοιών της στο εθνικό δίκαιο των χωρών-μελών της Ε.Ε. Ίσως η πιο περίπλοκη πρόνοια της Σύμβασης είναι το άρθρο 9 που αφορά το δικαίωμα των περιβαλλοντικών ΜΚΟ να προσβάλουν με προσφυγή στη δικαιοσύνη πράξεις ή παραλειψεις των αρμόδιων αρχών που είναι ζημιογόνες για το περιβάλλον. Η εφαρμογή του Άρθρου 9 της Σύμβασης στα κράτη-μέλη ποικίλλει ανάλογα με το εθνικό τους δίκαιο, αν λ.χ. η περιβαλλοντική προστασία αποτελεί αναγνωρισμένο δικαίωμα, και πως ερμηνεύεται μέσα από τη νομολογία τους. Στα τρία κείμενα αναλύεται η θεώρηση και φιλοσοφία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, προσφέρεται επίσης μια επισκόπηση του έννομου συμφέροντος των ΜΚΟ στη Γαλλία και Κύπρο, καταλήγοντας σε σκέψεις για ενδυνάμωση της θέσης των κυπριακών ΜΚΟ.