Синдикатите сметаа дека Агенцијата за трансформација на претприја­тијата со општествен капитал треба да ги врши работите кои се однесуваат на организирањето и контролата на трансформацијата и во никој случај не можеше да биде сопственик на општествен капитал и директно да се стекнува со правото на управување и одлучување во претпријатијата, од­носно задругите. Впрочем, основниот концепт на законите за приватиза­ција беше самите претпријатија, односно задруги да бидат носители на активностите за трансформација, самите да носат одлуки и да ја водат по­стапката за приватизација, а не некои други субјекти од надвор. Оваа Ини­цијатива на синдикатите беше прифатена од Уставниот суд кој ги поништи спорните решенија, со што се спречени штетните последици по сопстве­ничките права на работниците. Заради вкупните состојби во опкружувањето и крајно загрозената ма­теријално-социјална положба на работниците, синдикатите од Владата на Република Македонија и Агенцијата на Република Македонија за транс­формација на претпријатијата со општествен капитал, бараа да се вове­дува мораториум на отплатата на акциите под повластени услови од страна на работниците во приватизацијата, а со цел да се запре носењето одлуки за одземање на акциите на работниците кои заради тешката еко­номско-социјална положба не можеа да ги платат ратите и ги продаваа ак­циите со крајно ниска. 7. Синдикално организирање и дејствување во транзицијата Во турбулентните времиња на транзицијата во Република Македонија, на удар беше синдикалното организирање и дејствување. Повеќето нови сопственици на приватизираните претпријатија синдикатот го сметаа за свој непријател, па изнаоѓаа најразлични начини да го дестабилизираат и суспендираат. Скоро секогаш, при било какви превирања во работните средини, први на удар беа синдикалните активисти и синдикалното рако­водство кои без причина и образложение се сменуваа или беа принудени да си дадат оставка. Тоа го попречуваше работењето на основната синди­кална организација и решавањето на суштинските проблеми. Се намалу­ваа и комуникациите меѓу членството и повисоките нивоа на синдикал­на организираност и во голем број случаи се доцнеше во реагирањето и изразувањето незадоволство за одделни неповолности по работниците. Синдикатите повикуваа на поголема мобилност и организираност во за­едничкото дејствување бидејќи спонтаните и неорганизирани активности и акции на работниците не ги даваа очекуваните резултати. 130 СИНДИКАЛИЗМОТ ВО РЕПУБЛИКА СЕВЕРНА МАКЕДОНИЈА ПО НЕЗАВИСНОСТА(1991- 2021)