Генералниот штрајк на Синдикатот на УПОЗ заради Парламентарните из­бори во 2008 год. и НАТО Самитот на кој се разгледуваше прашањето за прием на Република Македонија во НАТО Алијансата). Во врска со правата на работниците од работен однос за време на штрајк синдикатите водат преговори со ресорните министерства и рабо­тодавачите и протестите или штрајковите се ставаат во мирување. Ова се покажа како ефикасен начин на решавање на конфликтните состојби, за што, секако придонесуваше подготвеноста и стручноста на синдикатите за надминување на настанатите проблеми во интерес и без последици за своето членство. Има и штрајкови и протести чија цел е да се потсети власта дека постој­ниот проблем не е решен и дека работниците не се откажуваат. Протестите на работниците од„ЕМО“ од Охрид и„Еурокомпозит“ од Прилеп имаа та­ков карактер. Тие не е согласуваа со измените и дополнувањата на Законот за вработување и осигурување во случај на невработеност и порачаа дека нема да запрат сè до повторна измена на овој Закон кој ќе биде во интерес на работниците. Карактеристичен пример за потребата од упорност кога се штрајкува за да се постигне целта, се штрајковите во Рудникот„Тораница“ одржа­ни во периодот по 1995 год. кога Рудникот стана еден од 25-те„загуба­ри“. Штрајкот одржан во 2001 год. траеше скоро 4 месеци и барањата на штрајкувачите беа постигнати: приватизацијата беше поништена, држава­та ги исплати заостанатите плати и придонеси за пензиско и инвалидско осигурување, отворена е стечајна постапка, со згрижување на вработени­те во Бирото за вработување. Штрајковите не стивнуваа и по повторната приватизација, од 2002-2006 год. Активирана е синдикалната организа­ција(кон крајот на 2007 год.) и преку штрајк, договорите на работниците на определено време се трансформирани во договори на неопределено време, а платите се коригирани во просек за околу 30%. 9. Спречување на штрајковите Штрајкот е последниот инструмент кон кој се приклонуваат работни­ците и се користи дури откако нема да успеат сите други обиди да се изнај­де мирно решение на настанатите спорови меѓу работниците и работода­вачите. Секоја забрана или ограничување на законското право на штрајк, беше ризична посебно за земјите во транзицијата кои имаа доста ранли­ва демократија, а исто така беа и под силен притисок на меѓународните 348 СИНДИКАЛИЗМОТ ВО РЕПУБЛИКА СЕВЕРНА МАКЕДОНИЈА ПО НЕЗАВИСНОСТА(1991- 2021)