и Европската Унија Европската Унија има законодавна и извршна надлежност со која може да дејствува кон државите членки или кон приватни лица на начин што влијае врз нивните права и обвр­ски предвидени со Европската конвенција за човекови права. Што се однесува до полож­бата на ЕУ во однос на Конвенцијата, сè уште не може да се поднесе жалба до ЕСЧП против неа според Конвенцијата за какво било дејствување на нејзините институции, бидејќи ЕУ не е договорна страна на Конвенцијата. 130 По долга дебата и двоумење низ годините, беше воведена значајна новина со Договорот од Лисабон од 2007 година, кој стапи во сила во 2009 година. Имено, член 6(2) од Догово­рот за Европската Унија беше изменет со Договорот од Лисабон, при што е предвидено дека ЕУ ќе пристапи кон Конвенцијата, без притоа да бидат нарушени надлежностите на Унијата предвидени во договорите. Исто така, Протокол 14 кон Конвенцијата од 2004 го­дина, кој стапи во сила во 2010 година, го измени член 59 од Конвенцијата за да ѝ дозволи на ЕУ да пристапи. Потоа, во 2013 година беше усвоен Нацрт-договор за пристапување на ЕУ кон Конвенцијата. Меѓутоа, во 2014 година, Судот на правдата на ЕУ, во своето Ми­слење 2/13 од 18 декември, 2014 година, оцени дека Нацрт-договорот не е во согласност со правото на ЕУ. Сепак, преговорите беа продолжени во 2020 година. Сегашната состојба донекаде се надминува со фактот дека Судот на правдата на ЕУ, како орган задолжен да го спроведува правото на ЕУ, ја применува Конвенцијата како дел од правото на ЕУ. Имено, уште една значајна новина воведена со Договорот од Лисабон е во однос на членот 6(3) од Договорот за ЕУ, каде е утврдено дека основните слободи и права гарантирани со ЕКЧП, како и оние што произлегуваат од уставните традиции заеднички за државите членки, ќе претставуваат општи принципи на правото на ЕУ. Дополнително, според Повелбата за основни права на ЕУ од 2000 година, судската практика на ЕСЧП е признаена како извор на човекови права во рамки на ЕУ и истата се користи од страна на Судот на правдата на ЕУ во таа смисла. Имено, Повелбата за основни права на ЕУ стапи во сила во 2009 година, со стапувањето во сила на Договорот од Лисабон, кој го измени член 6(1) од Договорот за ЕУ, со што Повелбата доби правно-обврзувачко дејство и иста правна вредност како и договорите, односно се вбројува во примарните извори на правото на ЕУ. 131 Во преамбулата на По­велбата за основни права на ЕУ изречно е наведено дека судската практика на Судот на правдата на ЕУ е извор за човековите права, заедно со: судската практика на ЕСЧП, прав­ната традиција на државите-членки, ЕКЧП и Социјалната повелба на ЕУ и на Советот на Европа. Притоа, судската практика на Судот на правдата на ЕУ е составен дел на уставниот аcquis во ЕУ и како таква, таа е задолжителна за сите држави-членки. 132 Дополнително, член 52(3) од Повелбата за основни права на ЕУ предвидува дека, со оглед на тоа што ис­тата содржи права гарантирани со ЕКЧП, значењето и опсегот на важноста на тие права ќе биде ист како на оние предвидени во Конвенцијата, како и дека ваквата одредба нема да го попречи правото на ЕУ да обезбеди повисоко ниво на заштита. Сето ова, се разбира, 130  Matthews v. the United Kingdom [GC], no. 24833/94, ECHR 1999-I. 131  Douglas-Scott, Sionaidh, The European Union and Human Rights after the Treaty of Lisbon , Human Rights Law Review 11:4, 2011. 132  Шкариќ, Светомир, Јурисприденцијата на Европскиот суд на правдата – модел за реформата на судството и на Уставниот суд на Република Македонија, во Зборник од научната расправа Реформата на институциите и нејзиното значење за развојот на Република Македонија, книга 5, ГТЗ, 2009, стр. 89. Критериумите за допуштеност според Европската конвенција за 36 човекови права и македонските предмети пред Судот во Стразбур