UVOD Tokom posljednje decenije na Zapadnom Balkanu bilježi se intenzivnije demokratsko nazadovanje, jačanje kompeti ­tivnih autoritarnih režima i sve veća instrumentalizacija na ­cionalizma i religije u javnoj sferi. Iako formalni okviri za pristupanje EU ostaju na snazi, sušti­na demokratskih reformi je pod sve većim pritiskom. Insti ­tucije su često zarobljene, javni diskurs duboko polarizovan, a građanski angažman se često suočava sa represijom, mar ­ginalizacijom ili asimilacijom u strukture vlasti. U okviru ovog krhkog demokratskog ambijenta, pokreti mladih u Sr­biji, Sjevernoj Makedoniji i Crnoj Gori pojavljuju se kao neke od najotpornijih i najkreativnijih reakcija na sistemsku ero­ziju. Ova analiza se fokusira na tri reprezentativna talasa stu­dentske i omladinske mobilizacije- građanski bunt za odgovornost u Srbiji, obnovljene studentske plenume u Sje­vernoj Makedoniji i crnogorski pokret„Kamo śutra?“- kao kritičke izraze generacijskog otpora i društvenog nezadovol ­jstva. Uprkos različitim lokalnim okidačima i političkim kon ­stelacijama, sva tri pokreta artikulišu zajedničko odbacivan ­je apatije, autoritarnog zaokreta i servirane manipulacije. Oni postavljaju zahtjev za dostojanstvom i budućnošću ute ­meljenoj u demokratskim vrijednostima. Svaki od ovih slučajeva ilustruje ulogu mladih ne samo kao pasivnih korisnika demokratskih deficita, već i kao aktivnih protagonista u tekućoj borbi za povraćaj javne sfere i preob ­likovanje građanskog koncepta života. Ova komparativna analiza ima za cilj da osvijetli zajedničke strukturalne uslove koji podstiču otpor mladih u regionu ­sužavanje građanskog prostora, oslabljene demokratske in ­stitucije i instrumentalizaciju identitetske politike, istovre­meno prepoznajući posebne lokalne dinamike i političke posljedice svakog pokreta. Takođe, istražuje kako su perfor ­mativni protest, digitalna mobilizacija i nehijerarhijska orga­nizacija doprinijeli oblikovanju novih obrazaca protesta ši­rom Zapadnog Balkana. U konačnom, studija polazi od toga da mladi nijesu samo simboli budućnosti, već i akteri demokratske odbrane dan ­as. Njihovi pokreti nude i kritiku i viziju: razbijanje autori­tarne rutine uz paralelnu konstrukciju alternativne predstave o građanstvu, učešću i javnoj odgovornosti. Kao takvi, oni su neophodni za razumijevanje kako rizika, tako i mogućnosti za demokratizaciju u regionu. Građanska mobilizacija kao odgovor na institucionalni deficit 3