IMPULSE Crna Gora u fokusu Crna Gora kao predvodni ca bez funkcionalne vladavine prava Crna Gora na putu ka EU Crna Gora se, od strane mnogih, smatra najnaprednijom državom kandidatkinjom na Zapadnom Balkanu za članstvo u Evropskoj uniji. Zahtjev za članstvo podnijela je 2008. godine, status kandidata dobila 2010. godine, a pregovore o pristupanju formalno otvorila 2012. godine, što predstavlja ključnu prekretnicu na njenom evropskom putu. U periodu od 2012. do 2020. godine, Crna Gora je otvorila svih 33 pregovaračkih poglavlja, čime je signalizirala snažnu formalnu usklađenost sa EU okvirom. Međutim, napredak u njihovom zatvaranju je spor i neujednačen. Do sada je, svega 14 poglavlja(oko 42%) privremeno zatvoreno za 14 godina, uz ograničeno ubrzanje posljednjih godina uprkos obnovljenom zamahu politike proširenja EU. Ambicija Vlade da zatvori sva preostala poglavlja do kraja 2026. godine djeluje sve nerealnije, čak i u ovom povoljnom geopolitičkom kontekstu i u uslovima ponovo naglašenog fokusa Evropske komisije(EK) na proširenje, u kojem se Crna Gora i dalje predstavlja kao ključni test kredibiliteta procesa pristupanja. Neuspjeh u ostvarivanju ovog cilja primarno bi odražavao nedostatak stvarne političke posvećenosti vladajuće većine, a ne ograničenja koja dolaze od institucija EU ili država članica. Naime, u osnovi ovog jaza između ambicija i ostvarenih rezultata su trajući strukturni izazovi, naročito kad je riječ o političkoj stabilnosti i vladavini prava, uključujući nezavisnost pravosuđa, učinke u borbi protiv korupcije i suzbijanju organizovanog kriminala. Iako Crna Gora i dalje dobija snažne podsticaje iz Brisela i formalno potvrđuje posvećenost evropske integracije, zabrinutost ostaje u pogledu dosljednosti i dubine političke volje unutar struktura vlasti, koje karakteriše prisustvo brojnih veto igrača. Sprovođenje reformi je često nekonzistentno, uz skroman učinak u presudno važnim oblastima vladavine prava i jačanja institucija, praćen rasprostranjenom zloupotrebom javnih resursa za partijske i partikularne interese. Istovremeno, uloga opozicionih aktera i civilnog društva, naročito kritičkih glasova, ostaje ograničena u smislenom učešću u reformskim procesima. Posljedično, evropske integracije se često doživljavaju kao djelimično formalističke i, povremeno, instrumentalizovane u domaćoj političkoj konkurenciji, umjesto da se vode kao suštinska reformska agenda. Crna Gora kao predvodni ca bez funkcionalne vladavine prav a 1