2.4.1.  Неисцрпување на домашните правни средства Обврската за исцрпување на домашните правни средства, како критериум за допуште­ност, е предвидена во член 35(1) од Конвенцијата, според кој„Судот може да прифати случај само откако ќе бидат исцрпени сите домашни правни средства, врз основа на општоприфатените принципи од меѓународното право...“. Оваа обврска, всушност, прет­ставува дел од обичајното меѓународно право и е призната во судската практика на Меѓу­народниот суд на правдата. Исто така, содржана е и во други меѓународни договори за човекови права. 330 Овој критериум за допуштеност е во согласност со принципот на супсидијарност. Имено, ЕСЧП треба да има супсидијарна улога во однос на националните системи за заштита на човековите права, при што е соодветно на националните судови да им се даде можност да ги утврдат прашањата што се однесуваат на усогласеноста на домашното право со Кон­венцијата, 331 односно да им се даде можност да ги спречат или да ги исправат евентуал­ните повреди на Конвенцијата. Во оваа смисла, доколку подоцна, сепак, биде доставена жалба до ЕСЧП, Судот треба да извлече корист од ставовите на националните судови, од причина што тој е во директен и континуиран контакт со националните власти во тие држави. 332 Сето ова се заснова врз претпоставката содржана во членот 13 од ЕКЧП, според кој на­ционалниот правен поредок ќе обезбеди право на ефективен правен лек за повреди на правата од Конвенцијата, без оглед дали Конвенцијата е инкорпорирана во домашното право. 333 Оцената дали домашните правни средства се искористени или не, обично се прави имајќи го предвид датумот кога жалбата е поднесена до ЕСЧП. Судот постојано ја нагласува потребата за примена на овој критериум со извесен степен на приспособливост и без прекумерен формализам, во контекст на заштитата на човеко­вите права. 334 Овој критериум не е ниту апсолутен, ниту може автоматски да се примену­ва. 335 Во случајот Financial Times Ltd and Others v. The United Kingdom , 336 Судот ги зел предвид тесните временски рокови што биле определени за одговорот на жалителите, притоа ис­такнувајќи ја итноста со која требало да ги достават своите поднесоци. Сепак, важно е да се истакне дека жалителите мора да ги почитуваат правилата и постап­ките на домашното право. Во спротивно, најверојатно нивната жалба нема да ги испол­нува условите што се пропишани во членот 35 од Конвенцијата. 337 Притоа, се смета дека не се почитува членот 35(1) од Конвенцијата, доколку домашниот апелационен суд не ја прифати жалбата за испитување заради процедурална грешка причинета од страна на 330  European Court of Human Rights, supra note 240, p. 19. 331  A, B and C v. Ireland [GC], No. 25579/05,§ 142, ECHR 2010. 332  Burden v. the United Kingdom [GC], No. 13378/05,§ 42, ECHR 2008. 333  Akdivar v. Turkey, No. 21893/93,§ 65, 16.9.96. 334  Ringeisen v. Austria , Series A No. 13,§ 89, 16 July 1971; Lehtinen v. Finland (dec.), No. 39076/97, ECHR 1999-VII. 335  Kozacıoğluv. Turkey [GC], No. 2334/03,§ 40, 19.2.09. 336  Financial Times Ltd and Others v. the United Kingdom , No. 821/03,§§ 43-44, 15 December 2009. 337  Ben Salah Adraqui and Dhaime v. Spain (dec.), No. 45023/98, ECHR 2000-IV.; Merger and Cros v. France (dec.), No. 68864/01, 22 De­cember 2004.; MPP Golub v. Ukraine (dec.), No. 6778/05, ECHR 2005-XI. Критериумите за допуштеност според Европската конвенција за 66 човекови права и македонските предмети пред Судот во Стразбур