што е жалба врз основа на закон, но која, во контекст на пристапот што се презема во слични случаи, не била ефективна во околностите на случајот. 404 Постојат и определени посебни околности, кога може да постојат жалители во слични ситуации, при што некои од нив не се жалеле пред судот што бил определен од страна на владата, туку се ослободени од ваквата обврска бидејќи домашното правно средство искористено од страна на други лица во практиката се покажало како неефективно и би можело и во нивниот случај да се покаже како такво. 405 Сепак, ова се применува во исклу­чителни случаи. Постоењето сомневање кај жалителот во однос на ефективноста на одредено домашно правно средство, не го ослободува од обврската да се обиде да го искористи тоа правно средство. 406 Имено, според ЕСЧП, во интерес на жалителот е да се жали до соодветни­от суд, со што на судот му се дава можност да ги развива постојните права преку нивно толкување. 407 Сепак, доколку предложеното домашно правно средство не нуди разумни изгледи за успех, имајќи ја предвид, на пример, воспоставената домашна судска практика, во тој случај фактот дека жалителот не го искористил тоа правно средство нема да прет­ставува основа жалбата да се прогласи за недопуштена. 408 Обврската на жалителот да ги исцрпи домашните правни средства, вообичаено се опре­делува со упатување кон денот кога жалителот ја поднел својата жалба до ЕСЧП. 409 Ова правило може да биде предмет на исклучок заради посебните околности на случајот. Се­пак, за Судот е прифатливо последната фаза од искористувањето на домашните правни средства да се достигне кратко време по поднесувањето на жалбата, но пред да се реши прашањето за допуштеноста. 410 2.4.2.  Непочитување на рокот од четири месеци Овој критериум за допуштеност е предвиден во член 35(1) од Конвенцијата, според кој „Судот може да прифати случај... во рок од четири месеци сметано од датумот на кој е до­несена конечната интерна одлука“. Обврската за почитување на рокот од четири месеци ја обезбедува правната сигурност и овозможува случаите кои се однесуваат на прашања од Конвенцијата да бидат испитани во разумен рок. 411 Притоа, ги заштитува национални­те власти и другите засегнати лица од можноста да бидат ставени во несигурна и неизвес­на ситуација долг временски период. 412 404  Scordino v. Italy (dec.), No. 36813/97, ECHR 2003-IV.; Pressos Compania Naviera S.A. and Others v. Belgium ,§§ 26-27, 20 November 1995. 405  Vasilkoski and Others v.„Тhe Former Yugoslav Republic of Macedonia“ , No. 28169/08,§§ 45-46, 28 October; Laska and Lika v. Albania , Nos. 12315/04 and 17605/04,§§ 45-48, 20 April 2010. 406  Milošević v. the Netherlands (dec.), No. 77631/01, 19 March 2002; Pellegriti v. Italy (dec.), No. 77363/01, 26 May 2005; MPP Golub v. Ukraine (dec.), No. 6778/05, ECHR 2005-XI. 407  Ciupercescu v. Romania , No. 35555/03,§ 169, 15 June 2010. 408  Pressos Compania Naviera S.A. and Others v. Belgium ,§ 27, 20 November 1995, Series A, No. 332; Carson and Others v. the United Kingdom [GC], No. 42184/05,§ 58, ECHR 2010. 409  Baumann v. France , No. 33592/96,§ 47, ECHR 2001-V. 410  Karoussiotis v. Portugal , No. 23205/08,§ 57, ECHR 2011. 411  European Court of Human Rights, supra note 240, p. 27. 412  Mocanu and Others v. Romania [GC], Nos. 10865/09 and 2 others,§ 39, ECHR 2014; Walker v. the United Kingdom (dec.), No. 34979/97, ECHR 2000-I. II.  СТРАЗБУРШКИТЕ КОНТРОЛНИ МЕХАНИЗМИ 75