б. Неспоивост на жалбата со одредбите на Конвенцијата заради ограничувањата во однос на надлежноста на државата( ratione loci ); в. Неспоивост на жалбата со одредбите на Конвенцијата заради ограничувањата на вре­менскиот аспект во однос на обврските на државата согласно Конвенцијата( ratione temporis ); г. Неспоивост на жалбата со одредбите на Конвенцијата заради ограничувањата во однос на тоа што опфаќаат правата заштитени со Конвенцијата( ratione materiae ). 2.5.1.  Неспоивост ratione personae Споивоста ratione personae бара наводните повреди на Конвенцијата да биле сторени од страна на држава којашто е договорна страна на Конвенцијата или, на некој начин, да може тие повреди да ѝ се припишат на засегнатата држава. 518 Исто така, во случај кога жалбата се поднесува согласно членот 34 од Конвенцијата, споивоста ratione personae бара жалителот да може да биде странка во постапката и да покаже дека е жртва на наводната повреда. Во секој случај, генерално, може да се каже дека надлежноста ratione personae ги исклучува жалбите кои не се насочени против државата или каква било форма на државата, како што е: јавен орган, компанија во државна сопственост, суд или трибунал, туку против: приватно лице, или субјект, или против меѓународна организација, или трибунал. При­тоа, дури и ако тужената држава не поднесе никаков приговор за надлежноста на Судот во однос на принципот ratione personae , Судот по службена должност ќе го разгледа ова прашање. 519 Имајќи го предвид претходно изложеното во однос на надлежноста на Судот ratione personae , може да се заклучи дека жалбата ќе биде прогласена за неспоива ratione personae со Конвенцијата, од следниве причини: 520 a. Ако жалителот не може да биде странка во постапката според членот 34 на Конвенција­та; 521 б. Ако жалителот не може да покаже дека е жртва на наводната повреда; 522 в. Ако жалбата е поднесена против поединец; 523 г. Ако жалбата е поднесена против држава која не ја ратификувала Конвенцијата, 524 или директно против меѓународна организација која не пристапила кон Конвенцијата; 525 518  European Court of Human Rights, supra note 240, p. 41. 519  Sejdić and Finci v. Bosnia and Herzegovina [GC], Nos. 27996/06 and 34836/06,§ 27, ECHR 2009. 520  European Court of Human Rights, supra note 240, p. 41-42. 521  Municipal Section of Antilly v. France (dec.), No. 45129/98, ECHR 1999-VIII.; Döşemealtı Belediyesi v. Turkey (dec.), No. 50108/06, 23 March 2010.; Moretti and Benedetti v. Italy , No. 16318/07, 27 April 2010.; Bulgarian Helsinki Committee v. Bulgaria (dec.), Nos. 35653/12 and 66172/12, 28 June 2016. 522  Kátai v. Hungary (dec.), No. 939/12,§§ 25-26, 18 March 2014. 523  Durini v. Italy , No. 19217/91, Commission decision of 12 January 1994. 524  E.S. v. Federal Republic of Germany , No. 262/57, Commission decision of 28 August 1957. 525  Stephens v. Cyprus, Turkey and the United Nations (dec.), No. 45267/06, 11 December 2008. Критериумите за допуштеност според Европската конвенција за 90 човекови права и македонските предмети пред Судот во Стразбур