njerëzore në Kosovë: Ana tjetër e sigurisë kombëtare?, 2016). Kundërshtimi i ekstremizmit të dhunshëm është padyshim një detyrë vitale për vendet në mbarë botën, përfshirë Kosovën, e cila nuk ka qenë imune ndaj rreziqeve dhe pasojave të një kërcënimi të tillë. Megjithatë, qasja e ndërmarrë deri tani nga Kosova, pavarësisht nga shumë pika të forta në fushën e luftimit të ekstremizmit të dhunshëm, ka pasur pengesa serioze në fushën e parandalimit të ekstremizmit të dhunshëm. Kjo së pari ka ndodhur pjesërisht për faktin se si një vend i vogël në tranzicion, me institucione të reja, u përball me një problem kompleks dhe një kërcënim të ri dhe si i tillë duhej të mësonte duke vepruar(duke mësuar nga veprimet dhe gabimet). Së dyti, pengesat serioze kanë ndodhur për shkak të natyrës së mjedisit politik dhe mungesës faktike të stabilitetit politik. Që kur çështja e ekstremizmit të dhunshëm u ndez në publik dhe institucione gjatë vitit 2014, qeveria e re në vend, qeveria e koalicionit, u përball me faktin se ishte një koalicion i dobët dhe kishte një opozitë të madhe, duke përfunduar në trazira të vazhdueshme politike. Kjo rezultoi në shumë shpërqëndrime dhe humbje të fokusit nga ana e Qeverisë, gjë që më pas çoi në një strategji kombëtare më pak të harmonizuar se si të kundërshtohej radikalizimi dhe ekstremizmi i dhunshëm. Mungesa e një hartimi dhe zbatimi të harmonizuar dhe të koordinuar mirë të strategjisë nga fillimi, do të mundësonte që institucionet bartëse të luftimit të ekstremizmit të dhunshëm të jenë më të informuara dhe të përgatitura për të kryer aktivitete parandaluese, por fatkeqësisht kjo nuk ndodhi. Deri më tani, qasja e ndërmarrë ka qenë shumë më e fokusuar në aktivitetet e luftimit të ekstremizmit të dhunshëm dhe ka pasur mungesë të të kuptuarit të kompleksitetit të shkaqeve themelore jo vetëm të radikalizimit, por sidomos kalimit në ekstremizmin e dhunshëm. Në këtë kuptim, një politikë e nivelit kombëtar për luftimin e ekstremizmit të dhunshëm që nuk merr në konsideratë implikimet që mungesa e sigurisë njerëzore dhe sigurisë shoqërore mund të kenë në përpjekjet parandaluese dhe luftuese ndaj ekstremizmit të dhunshëm nuk është asgjë më pak sesa shkurtpamëse(Coleman, Siguria njerëzore në Kosovë: ana tjetër e sigurisë kombëtare?, 2016). Të tre shembujt e mësipërm tregojnë një rëndësi të madhe për sigurinë njerëzore të Kosovës dhe për këtë arsye, për sigurinë e saj kombëtare. Sfidat e rëndësishme për sigurinë njerëzore shpeshherë nuk kanë marrë vëmendje të mjaftueshme, pasi fokusi i qeverisë së Kosovës dhe ai i bashkësisë ndërkombëtare ka qenë kryesisht duke synuar çështjet më të larta të sigurisë, nga një këndvështrim më tradicional dhe realist. Mos adresimi i nevojave themelore që kanë të bëjnë me sigurinë njerëzore dhe sigurinë shoqërore të qytetarëve të Kosovës ndikon në aftësinë e tyre për të siguruar të drejtat themelore të dhëna me kushtetutë, aftësinë e tyre për të qenë qytetarë aktivë dhe për të marrë pjesë në krijimin e ndryshimit që ata kanë nevojë, si dhe kontribuon në përforcimin e mëtejshëm të krizës tashmë të ndezur të identitetit. Kjo, nga ana tjetër, i bën qytetarët dhe shtetin të pambrojtur, qytetarët që nuk janë në gjendje të jetojnë jetë që i përmbush dhe shtetin të pa konsoliduar dhe të dobët, me siguri kombëtare shumë poroze. 12